Actualiteit

Het lijdt geen twijfel dat er inspanningen moeten gedaan worden en dat heel wat Vlaamse ondernemingen zich verder zullen onderscheiden op het vlak van onderzoek en ontwikkeling. De vaststelling blijft echter dat de inspanningen voor ons land verhoudingsgewijs veel groter zijn dan voor andere EU-lidstaten. De belangrijkste norm voor het bepalen van het aandeel van hernieuwbare energie is het bruto binnenlands product van de lidstaten, en niet het natuurlijk potentieel om die energie te produceren. Dit land is dit vlak benadeeld: zeer beperkte kustlijn, onbestaand potentieel voor stuwmeren, weinig zon, weinig open ruimtes, enzovoort.

De concrete uitwerking van het klimaatplan wordt een zware dobber voor de Vlaamse economie. Op de Europese top van maart 2007 werd bij consensus beslist over de grote lijnen van het klimaatplan dat vandaag voorligt. In zijn Europese profileringsdrang heeft Verhofstadt zich toen met deze principes akkoord verklaard. Toen het kalf al verdronken was, moest plots zwaar gelobbyd worden om toch wat betere voorwaarden te bedingen. 

Verhofstadt heeft vorig jaar een blanco cheque getekend, en schrikt nu van het bedrag dat op die cheque staat ingevuld. De premier heeft eens te meer getracht zich - met het oog op zijn toekomstige Europese carrière - voor te doen als een visionair Europeaan, maar de rekening wordt opnieuw doorgeschoven naar de Vlaamse ondernemingen en consumenten. 

Hoe het aandeel van de hernieuwbare energie in 2020 van nauwelijks 2% naar 13% moet worden gebracht, is volstrekt onduidelijk. Ook zal nog moeten blijken hoe het kostenplaatje eruit zal zien voor de consumenten wanneer bijvoorbeeld elektriciteitscentrales emissierechten zullen moeten betalen, en dit in hun prijzen zullen doorrekenen. ‘Grote visies’ dienen vaak om kortzichtigheid te verbergen