Senaat

In zijn 21 juli-toespraak stond Albert stil bij de economische crisis en de sociale gevolgen ervan. Voor zijn kritiek op de exuberante financiële vergoedingen is de vorst op z’n zachtst gezegd slecht geplaatst. In 2008 kreeg de koninklijke familie nog een ‘indexaanpassing’ van 800.000 euro, waardoor intussen jaarlijks al meer dan 13 miljoen euro belastinggeld naar Laken stroomt. De koopkracht van de Saksen-Coburgers ging er de laatste jaren alvast niet op achteruit.

Bij de onlangs gestemde hervorming van de overheidsdotatie die de koninklijke familie ontvangt, was van transparantie – iets waarvoor Albert nu nochtans nadrukkelijk pleit – geen sprake. Het huidige dotatiesysteem wordt bovendien zelfs uitgebreid. Inzake ‘ethiek’ en ‘transparantie’ zou Coburg dus beter eerst voor eigen deur vegen.

Inzake de staatshervorming wordt weliswaar gepleit voor ‘een grotere verantwoordelijkheid voor de gefedereerde entiteiten’, maar de zogenaamde ‘solidariteit’ - een eufemisme voor de Belgische financiële hold-up op Vlaanderen - dient uiteraard behouden te blijven. In plaats van te pleiten voor een verregaande staatshervorming, broodnodig om de huidige passiviteit te doorbreken en een echt economisch relanceplan te kunnen uittekenen, presenteert Albert zich andermaal als de perfecte spreekbuis van de staatsbehoudende krachten in dit land.

Om de toekomstige uitdagingen beter te kunnen aangaan, zoals Coburg stelt, ligt de institutionele oplossing nochtans voor de hand: Vlaanderen én Wallonië moeten eindelijk op eigen benen staan.