Media

In de ideale wereld hebben we vanzelfsprekend geen opgelegde quota nodig. Die wereld is er één zonder concurrentiestrijd, zonder hebzucht of seksisme. Welkom in Utopia !

De realiteitszin dwingt ons echter om vast te stellen dat er in de praktijk wel degelijk een segregatie is tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, maar de vraag is echter of dit wel een strakke wettelijke omkadering nodig heeft, zoals de vrouwenquota voor raden van bestuur van de autonome overheidsbedrijven, de genoteerde vennootschappen en de Nationale Loterij. Ik pleit alvast voor een eerder pragmatische en meer realistische aanpak.

Er zijn heel wat principiële bezwaren tegen zo’n quotaregel voor vrouwen.

Vooreerst is het de zoveelste paternalistische overheidsbetutteling en een nieuwe rem op het vrij ondernemerschap. Het diversiteitsargument dat dikwijls in dit debat aangehaald wordt, snijdt ook al geen hout. Diversiteit is zeer vaag politiek correct begrip. Diversiteit van wat  en waar eindigt dit. Moeten er dan ook geen quota komen voor gehandicapten, holebi’s of blondines?

Bovendien is het erg moeilijk te bepalen of diversiteit een meerwaarde of misschien wel minderwaarde betekent voor bedrijven. Een raad van bestuur moet gewoon bestaan uit competente bestuurders, meer moet dat niet zijn.

Als bedrijven echt vrouwen in het bestuur zouden willen, dan zou er zelfs geen sprake zijn van vrouwenquota want er zijn meer dan genoeg bekwame vrouwen om alle functies in te vullen. De realiteit is dat alle bestuursfuncties momenteel uit een zeer beperkt ‘ons-kent-ons’ clubje gerekruteerd worden. Jean-Luc Dehaene is hiervan een exuberant voorbeeld. Het gaat select gezelschap dat voornamelijk uit mannen bestaat bovendien, met de gekende gevolgen. De oorzaak van het geringe aantal vrouwen in raden van bestuur dient dus niet gezocht worden in het vrouw-zijn op zich, maar de algemene rekruteringsmechanismen voor zowel mannen als vrouwen. Vrouwenquota opleggen is als het bestrijden van de symptomen van een dieperliggende oorzaak die onaangeroerd blijft. En net zoals bij medische symptoombestrijding dreigen de klachten daarna terug te komen of zelfs te verergeren. Vrouwen die een bestuursmandaat bekleden of zullen bekleden, behoren tot een al even beperkt kliekje. Vrouwen zoals Tatcher en Merkel dit zijn in de politiek. Dat zijn enkele vrouwen die geen last hebben van discriminatie of desappreciatie van hun talenten, maar allerminst ‘vrouwen pur sang’ en des te meer lid van het een afgebakende kliekje.

Als men echt werk wil maken van het indijken van de segregatie tussen mannen en vrouwen op de werkvloer is het meer aangewezen en in het belang van een groter aantal vrouwen dat de ‘glazen lift’ ingeperkt wordt. De glazen lift duidt op het feit dat mannen aan het begin van hun carrière sneller promotie maken dan vrouwen, vooral in managementfuncties. Veel zeer bekwame vrouwen worden hierdoor achtergesteld en bovendien is het ook nefast voor het prille gezinsleven van de mannen in kwestie.

En laat het ook nu juist het gezin zijn dat vele vrouwen weghoudt van de arbeidsmarkt of hen beperkt in het streven naar de topfuncties binnen bedrijven. Begeleidende maatregelen zoals het verbeteren van de omgevingsfactoren voor vrouwelijke carrières zijn momenteel veel meer nodig dan vrouwenquota. Pas nadat de nodige maatregelen genomen zijn om omgevingsfactoren zoals kinderopvang en de verlofstructuren te verbeteren in het voordeel van vrouwen zodat ze beter gezin en werk op elkaar kunnen afstemmen, kan met eventueel overgaan worden tot het invoeren vrijwillige quota of streefcijfers.

Senator Anke Van dermeersch:�Hoeveel quota gaat men nog uitvinden, na de vreemdelingenquota nu de vrouwenquota. Misschien is het meer aangewezen om maximumquota te voorzien op linkse betutteling of op het nodeloos evoceren in de senaat van wetsontwerpen om ze vervolgens zonder amenderingen opnieuw te stemmen.�