Media

Hoewel de regelgeving nog altijd federaal is, beschikken de dienstverlenende intellectuele beroepen over op taalbasis gesplitste Kamers die optreden als tuchtorgaan. Deze Kamers spreken zich, elk wat zijn taalgroep betreft, uit over zaken zoals het niet respecteren van de deontologie, maar ook het niet in regel zijn met de verzekeringsplicht inzake burgerlijke beroepsaansprakelijkheid.

Vlaams Belang-senator Anke Van dermeersch vroeg aan de bevoegde minister voor de jaren 2005-2011 de cijfers op over het tuchtrechtelijke beleid van deze Kamers en kwam daarbij tot de vaststelling dat er communautair nogal wat verschillen zijn voor wat betreft de vastgoedmakelaars en de landmeters-experten.

Bij de vastgoedmakelaars worden er door de Nederlandstalige Kamer naar verhouding twee keer meer tuchtdossiers geopend dan door de Franstalige Kamer. Het aantal vrijspraken is evenwel ook een stuk groter langs Vlaamse kant: één op de vier zaken eindigt op een vrijspraak, terwijl dat langs Franstalige kant slechts in één op de tien gevallen zo is. Opvallend is eveneens dat er langs Vlaamse zijde heel wat lichte sancties (waarschuwing en blaam) worden uitgesproken, terwijl dit langs Franstalige kant veel minder het geval is. Zware sancties (schorsing of schrapping) worden naar verhouding dan weer evenveel uitgesproken tegen de Vlaamse en de Franstalige vastgoedmakelaars. De conclusie is dus dat Vlaamse vastgoedmakelaars veel sneller voor de tuchtcommissie worden gebracht en ook vaker worden gesanctioneerd, wat het gevolg is van een streng toezichtbeleid en van het feit dat ook kleinere vergrijpen blijkbaar strikt worden gesanctioneerd. Langs Franstalige kant is het toezicht veel lakser doordat alleen zware gevallen van overtreding worden aangepakt en de rest door de vingers wordt gezien.

Bij de landmeters-experten is het beeld enigszins anders. Ook daar worden naar verhouding veel meer tuchtdossiers geopend langs Nederlandstalige kant en zijn er veel meer vrijspraken. Maar hier stellen we vast dat er naar verhouding dubbel zoveel zware sancties tegen Nederlandstaligen worden getroffen dan tegen Franstaligen en dat de Franstaligen er vooral met lichtere straffen vanaf komen. Hier is er dus langs Nederlandstalige kant een streng tuchtbeleid, zowel wat de opening van tuchtdossiers betreft als wat de bestraffing betreft. Aan Franstalige kant is men op beide vlakken eerder laks.

Een derde categorie waarover door de minister gegevens worden verstrekt, zijn de boekhouders-fiscalisten. Hier valt dan weer de grote gelijkenis tussen de taalgroepen op inzake het hele tuchtbeleid, zowel wat het openen van tuchtdossiers als de sanctionering betreft. Dat is niet verwonderlijk, want hier zijn geen taalgesplitste Raden.

Het is alvast duidelijk dat er bij de vastgoedmakelaars en de landmeters-experten een verschillende tuchtcultuur heerst langs Nederlandstalige en Franstalige zijde en dit ondanks eenzelfde federaal regelgevend kader. Men kan veronderstellen dat er ook op beleidsmatig vlak onderhuids verschillende visies bestaan, die zich evenwel niet kunnen uiten ingevolge het unitaire kader. Het Vlaams Belang pleit er dan ook voor om deze materie over te dragen aan de gemeenschappen zodat ieder zijn eigen beleid kan voeren.