Media

Voor het echt iets kon worden, zit ze alweer op een zijspoor, Marie-Rose Morel. Wat we van haar zullen onthouden is vrouwenkak, een zwembad, toilettraantje na een requiem, chagrijn.

Madame de Pompadour uit Schoten, maar dan met aftrek van interesse in literatuur. Veruit de eerste bombolina in extreem rechtse kringen. Al was het min 15 graden, dan nog wist je bij Marie-Rose: split onder tafel. Nooit dacht je: wat is die vrouw mooi, in haar rug. Maar ineens: geen mens die nog oog had voor de costumière van de oude stempel, ene Anke Van dermeersch.

Exit Marie-Rose.

Als delta zal ze sterven, of er zou nog een Griekse liefde moeten komen. Maar dan wel ver weg van Forza Flandria, van de Lega Nord en andere verzinsels van het brailleflamingantisme. Mevrouw Morel kan nog best Witte Dame worden in Putte, bij de Sluitingsprijs. Althans, voor even. Al te lang mag je niet naar haar kijken, want je wordt toch weer verpletterd tot bidon en gidon. Stuurlint na.

De politiek heeft geen talent voor mooie vrouwen. Extreem rechts sowieso niet: Biblebelt. Als VB-lijstvrouw kun je beter de walletjes laten hangen. Schraal zijn! Nou, het laatste was Marie-Rose Morel niet. In haar hoorde je alle graangewassen klateren. In de waanzin van haar decolleté groeiden de meest exotische fruitbomen.

Dus: verdacht. Onverklaarbaar gelukkig mag je niet zijn bij extreem rechts. En ook niet bij Lijst Dedecker. Vrouwen in een kwebbelrol, strammer van geest dan van tong: zo hoort het! Knipoogwijven zijn links, zeggen ze daar.

Ik ben geen liefhebber van leedvermaak. Maar met Marie-Rose Morel weet ik het nog zo niet. Lichtjes opgewonden kijk ik toe hoe ze nu schuttert en fluttert aan een zwembad. Saunadoekje? Geen bezwaar. Maar niet als passe-partout van immer Feuer und Flamme.

Troostdoekje.

Dat alleen nog fashion victims toespreekt.

Hugo Camps

Publicatie            De Morgen
Publicatiedatum   5 juni 2008
Pagina                 1
Aantal woorden    310