Media

Politiek verwordt dikwijls tot een soap. Nu ben ik toevallig geen fan van het genre. Niet van de soap en nog minder van de politieke verkleutering die er mee gepaard gaat.

Het is alsof je op een gezellige zaterdagavond door je kroost wordt gedwongen om een barslecht tvprogramma te bekijken. Mijn reactie is dan meestal: “Jullie doen maar, dan lees ik ondertussen wel een goed boek�. Kinderen laten dat dan volgen door een scala aan emotionele chantage variërend van krokodillentranen tot flagrante leugens over wie, wanneer, waar en wat. Het aloude Calimeroverhaal: jij bent groot en ik ben klein, dat is niet eerlijk, oh neen.

Erger wordt het wanneer je tegen heug en meug gedwongen wordt om mee te spelen in een politieke soap. Het overkwam me vandaag. In de GvA moest ik deze morgen lezen dat ik mee zou acteren in een tragikomedie van bedenkelijk allooi. Onder de titel “VB rehabiliteert Marie-Rose Morel� moest ik vaststellen dat ik gecast werd als actrice voor de rol van kandidaat ondervoorzitter van de partij. Ik ben absoluut geen actrice en nog minder kandidaat ondervoorzitter.

Ik heb geen toneelambities, zelfs een absoluut gebrek aan theaterervaring, en heb nog minder zin om plat op de buik te gaan voor gelijk welke rol. Al helemaal niet in een soap. Ik ben al een paar jaar BV zonder meer, en in de andere betekenis van de afkorting, mag BV van mij zijn job hebben. Dramaqueens die wel zulke ambitie hebben zijn er al genoeg in de Wetstraat. Ondertussen ga ik verder met mijn boek / politiek project.

1.14.1.12.25.19.5   20.8.9.26

Het krantenartikel waarnaar verwezen wordt kan u hieronder nalezen.