Media

Vlaamse parlementsleden voelen zich genoodzaakt om op 21 augustus de geestelijken van dit land een hart onder de riem te steken door middel van een dankbetuiging in de Mariahal te Scherpenheuvel.

Vooreerst is deze actie erg misplaatst omwille van de impliciete erkenning van zowel kindermisbruik als schuldig hulpverzuim door geestelijken en de miskenning van hun slachtoffers. Bovendien is de actie zeer opmerkelijk gezien de ‘zogenaamde’ scheiding van Kerk en staat in dit land.

Ons land kent momenteel geen éénduidige scheiding van Kerk en Staat, maar er is ook geen sprake van eenheid tussen beide. Een parlementslid is per definitie niet neutraal, maar tot op vandaag heerst er in het parlement een relatief religieuze neutraliteit.

De burgerlijke overheid mag zich volgens de grondwet niet mengen in religieuze aangelegenheden en dit resulteert in de praktijk tot een welwillende neutraliteit.

Aan dit broze evenwicht raken om de Kerk te verdedigen terwijl die door de eeuwen heen bewezen heeft dat ze zeer goed voor zichzelf kan opkomen.

Zo werd de erkenning en financiering door de staat van de katholieke godsdienst geïnstitutionaliseerd terwijl dit oorspronkelijk een systeem van toelagen voor de bezoldiging van de bedienaren van de katholieke kerk was. Het aantal kerkgangers daalt gestaag, maar niet de financiering van de Kerk.

Deze financieel religieuze graaipotcultuur ontstond ten tijde van de Franse Revolutie in de Franse Staat als compensatie voor de nationalisering van de kerkgoederen.

Het Napoleontische regime en vervolgens de Nederlandse overheid zette dit stelsel verder in onze contreien en vanaf 1830, ten slotte, voegde de Belgische Staat, die voor de katholieke eredienst als rechtvaardigingsgrond de compensatieoverweging behield, er een sociale rechtvaardiging op grond van het maatschappelijke nut van de erediensten aan toe, wat toeliet het systeem van de financiering van de bedienaren uit te breiden.

Aldus heeft subsidiëring van de erkende erediensten en de niet-confessionele gemeenschap geleidelijk een totaal andere betekenis gekregen dan die van een compensatie voor geleden onrecht.

Bijgevolg is de verdere erkenning en financiering van deze en andere godsdiensten zoals de islam een historische vergissing en een ondermijning van de al niet perfecte scheiding van Kerk en Staat.

De vraag stelt zich hoe lang moet er een compensatie voor nationalisering betaald worden ? Is 221 jaar niet al meer dan honderd jaar geldverspilling te veel ? Hoog tijd dus dat er een einde gesteld wordt aan de financiering van de bedienaren van erediensten in het algemeen.

De Kerk heeft geen riem onder het hart nodig en al zeker niet van politici die het hart niet hebben om de waarheid onder ogen te zien en de discussie over de echte scheiding van Kerk en staat aan te gaan.